Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

Μέρες πανδημίας, μέρες ερημιάς...


Ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες κι αυτή η χρονιά. Τελειώνει το 2020 αφήνοντας πίσω του μελαγχολικές αναμνήσεις. Κι ας είχε ξεκινήσει πολύ όμορφα. Ήρθε εκείνος ο σκληρός Μάρτης, τότε που συνειδητοποιήσαμε όλοι μας βίαια ότι δεν μπορούσαμε ξαφνικά να συνεχίζουμε την ανέμελη καθημερινότητά μας κι ότι είχαμε πια την υποχρέωση να προσέχουμε με ποιους συναναστρεφόμαστε, όχι για το δικό μας καλό μονάχα, αλλά και για το δικό τους και όλων μας. Ήρθε η πανδημία να μας εξαναγκάσει ν' αλλάξουμε τη ζωή μας, για να μπορέσουμε να τη σώσουμε από τον αόρατο, αλλά τόσο επιθετικό εχθρό.

Δεν ήταν εύκολη η προσαρμογή, γιατί ζούσαμε κάτι εντελώς καινούργιο, χωρίς την παραμικρή προηγούμενη εμπειρία. Οι οδηγίες των ειδικών έμοιαζαν με ευαγγέλιο απαραβίαστο. Τις δεχθήκαμε στωικά και κλειστήκαμε στα σπίτια μας για δυο μήνες την άνοιξη, χωρίς ανέμελες βόλτες στην ανοιξιάτικη φύση που μας χαμογελούσε αμήχανα, χωρίς να γιορτάσουμε το Πάσχα με τους φίλους και τις παρέες μας. 

Το χειρότερο όμως απ' όλα ήταν ότι έκλεισαν τα σχολεία. Όσοι για λόγους υπηρεσιακούς πηγαίναμε στο έρημο κτίριο ούτε που τολμούσαμε να σταθούμε δίπλα δίπλα απ' το φόβο του θανάσιμου ιού. Γυρνάγαμε στους άδειους διαδρόμους και στις εγκατελειμμένες αίθουσες αναζητώντας επίμονα να ζωντανέψουν οι ψευδαισθήσεις μας και να δούμε ξαφνικά μπροστά μας τις αγαπημένες μορφές των μαθητών μας. Μάταιη προσδοκία. Ο καιρός περνούσε μέσα στην αφόρητη μοναξιά των γκρίζων τοίχων.

Τα σχολεία ξανάνοιξαν, οι μαθητές ξαναγύρισαν ανόρεχτα στις σχολικές αίθουσες. Δεν υπήρχε πια εκείνη η σπιρτάδα, η ζωηράδα, οι σκανδαλιάρικες φωνές. Μελαγχολία και φόβος και ατέλειωτες προφυλάξεις. Η χρονιά τέλειωσε με μια αίσθηση απόλυτης διάλυσης και παρακμής, με λιγοστούς μαθητές να εμφανίζονται στο σχολείο. Όλα πήραν το δικό τους δρόμο το καλοκαίρι που ακολούθησε μέσα σε μια ψεύτικη αίσθηση χαλαρότητας και κανονικότητας. 

Τα σχολεία ξανάνοιξαν. Τα μαθήματα ξεκίνησαν με μύριες προφυλάξεις. Προστέθηκε και η υποχρεωτική μάσκα την ώρα του μαθήματος, αλλά λίγο αργότερα και στα διαλείμματα. Μίζερη καθημερινότητα με κρυμμένες γκριμάτσες και αόρατα χαμόγελα. Χωρίς ωστόσο αυτό να ήταν το τέλος του εφιάλτη. Γιατί σύντομα τα σχολεία έκλεισαν και πάλι κι ακόμη παραμένουν, σχεδόν δυο μήνες ήδη, κλειστά. Κλειστά, αλλά με "κανονικά" μαθήματα από μακριά! Μέσω της τεχνολογίας και του διαδικτύου. Κακήν κακώς επιστρατεύτηκαν όλοι οι εκπαιδευτικοί, ήξεραν δεν ήξεραν από τη σχετική τεχνολογία, χωρίς πάντως καμία εκπαίδευση, και έστησαν τις εικονικές τους αίθουσες προσπαθώντας να επικοινωνούν καθημερινά με τους μαθητές τους. Ήταν μια δύσκολη εμπειρία κι αυτή. Γιατί η τεχνολογία όσο και να έχει προοδεύσει, αδυνατεί να εξυπηρετήσει όλες τις ανάγκες και κυρίως αδυνατεί και θα αδυνατεί πάντα να δημιουργήσει αληθινό μάθημα σαν κι αυτό της ζωντανής επαφής στην αίθουσα του σχολείου ανάμεσα στο δάσκαλο και στο μαθητή. Κι αυτή η ζωντανή επαφή, το αληθινό μάθημα, είναι που λείπει τόσον καιρό πια. 

Οι τοίχοι του σχολείου παραμένουν γυμνοί και μίζεροι. Η εκκωφαντική σιωπή σε κάθε γωνιά, σε κάθε αίθουσα, στα εργαστήρια, στη βιβλιοθήκη μοιάζει με ψιθυριστό παράπονο για την αβάσταχτη απουσία, για το απόλυτο κενό. Ως πότε; 

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Άλλη μια μαγική εκδρομή της γ' λυκείου

Πραγματοποιήθηκε και φέτος με μεγάλη επιτυχία η πολυήμερη εκδρομή της γ' τάξης του σχολείου μας. Βελιγράδι - Βουδαπέστη - Βιέννη - Πράγα. Μια μαγική διαδρομή σε τέσσερις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που μας υποδέχθηκαν με τη χριστουγεννιάτικη φορεσιά τους χαρίζοντας αξέχαστες στιγμές σε όλα τα παιδιά! Ένα παραμύθι που κράτησε έξι μέρες και τώρα πια έγινε γλυκιά ανάμνηση και έντονη νοσταλγία.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!



















Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Το 2ο Λύκειο και η Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Η 27η Νοεμβρίου είναι αφιερωμένη στην παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην εκπαίδευση (μέλος του παγκοσμίου δικτύου - IDEA) διοργανώνει κάθε χρόνο δράσεις για να τιμήσει την ημέρα και να τoνίσει τη μεγάλη σημασία που έχουν οι παραστατικές τέχνες στην εκπαίδευση.



Όπως αναφέρεται σε διακήρυξη του Ευρωπαϊκού τμήματος του Διεθνούς Οργανισμού για το Θέατρο στην Εκπαίδευση:
"Ο πολιτισμός, η τέχνη στην εκπαίδευση, η τέχνη ως εκπαίδευση, το παιχνίδι, η απόλαυση, η δημιουργικότητα, η συλλογική εργασία και η φαντασία δε βρίσκουν πάντα το εύφορο έδαφος που χρειάζονται για να ανθίσουν στην παγκόσμια πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, η οποία υποβαθμίζει την αξία του ανθρώπου και θέτει σε αμφισβήτηση κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν με συλλογικές προσπάθειες αιώνων για έναν ελεύθερο, δίκαιο και πιο ανθρώπινο κόσμο.
 Εμείς, οι ειδικοί θεατροπαιδαγωγοί, οι άνθρωποι των καλών τεχνών και του θεάτρου, που δουλεύουμε στην εκπαίδευση, συνεχίζουμε να δημιουργούμε το μη αναμενόμενο, μέσα και έξω από την τάξη, μέσα και έξω από το σχολείο, όπου κι αν εργαζόμαστε με παιδιά και νέους. Η διαδικασία της μάθησης δεν περιορίζεται πλέον στο χώρο του σχολείου. Οι συνεργασίες μεταξύ σχολείων και πολιτιστικών φορέων και οργανισμών έχουν αναδείξει νέες προοπτικές για τις τέχνες στην εκπαίδευση.
Σε όλους αυτούς τους χώρους, η αγάπη και ο ενθουσιασμός μας ανοίγουν πολλά και διαφορετικά μονοπάτια μάθησης για όλους μας. Πρέπει να περπατήσουμε σε αυτά τα μονοπάτια, με γνώμονα τον νου και την καρδιά μας, το σώμα μας ως ολότητα, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη ζωή και τον κόσμο γύρω μας. Ο άνθρωπος που αναπτύσσεται ως ολότητα, ως σώμα, μυαλό και ψυχή, μπορεί να κρίνει την πραγματικότητα, να αντιτεθεί σε κάθε είδους προσβολή και παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Δικαιωμάτων του Παιδιού. Αυτόν τον άνθρωπο προσπαθεί να δημιουργήσει και να καλλιεργήσει το Θέατρο/Δράμα στην εκπαίδευση, γιατί μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί ζωντανή η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτό τον καλύτερο κόσμο θέλουμε να αφήσουμε ως κληρονομιά στις επόμενες γενιές".

Για το 2017, στην Ελλάδα, οι δράσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου στην Εκπαίδευση έχουν τον γενικό τίτλο “Μπροστά στις νέες προκλήσεις 2017: ανιχνεύοντας τον ρόλο του πολίτη”. Από την ίδρυσή του το 1998, το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση υποστηρίζει πως το θέατρο είναι ανάγκη να υπάρχει με τριπλό ρόλο στην εκπαίδευση: ως μορφή τέχνης, ως εργαλείο μάθησης αλλά και ως μέσο κοινωνικής παρέμβασης. Οι διαφορετικές πλευρές του ρόλου αυτού αλληλοσυνδέονται, αλληλοτροφοδοτούνται και υπηρετούν ένα κοινό όραμα: παιδεία που θα συμβάλλει στην καλλιέργεια δημιουργικών ανθρώπων, ευαίσθητων στα σημεία των καιρών και με ενσυναίσθηση, οι οποίοι θα εξελίσσονται διαρκώς και θα συμβιώνουν αρμονικά με τον άλλον

Στο 2ο Λύκειο για αρκετά χρόνια λειτουργούσε θεατρική ομάδα και ευαισθητοποιημένοι εκπαιδευτικοί ανέβαζαν παραστάσεις στο πλαίσιο του προγράμματος σχολικών δραστηριοτήτων. Συγκεκριμένα παρουσιάστηκαν:
σχολ. έτος 2012-13: "Ξυπνα Βασίλη " του Δ. Ψαθά
σχολ. έτος 2013-14: "Δεν πληρώνω δεν πληρώνω" του Ντάριο Φο
σχολ. έτος 2014-15: "Πανικός στα παρασκήνια" του Κ. Λούντβιχ
σχολ. έτος2015-16: "Το Φιντανάκι" του Π. Χόρν

Ένα μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα:










Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Η γιορτή του Πολυτεχνείου 2017


Η φετινή γιορτή μας για την 44η επέτειο του Πολυτεχνείου συνδυάστηκε μ' ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα τραγουδοποιού Μάνου Λοΐζου που πολλά τραγούδια του έχουν συνδεθεί με την επέτειο αυτή και τραγουδιούνται πάντα με το ίδιο μεράκι ακόμη και από τις νεότερες γενιές.
Εδώ λοιπόν ακούμε και βλέπουμε τη μικρή μουσική ομάδα του σχολείου μας, χορωδία και σόλο εκτελεστές οργάνων με επικεφαλής τον τρομπετίστα μας Χάρη. Ερμηνεύουν με πηγαίο αυθορμητισμό το εμβληματικό τραγούδι του συνθέτη "Ο δρόμος" με στίχους της Κωστούλας Μητροπούλου.

ΥΓ. Το τραγούδι γράφτηκε το 1965 και πρώτη το ερμήνευσε σε δισκάκι 45 στροφών η Σούλα Μπιρμπίλη. Σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα στο δίσκο "Τραγούδια του δρόμου" (1974) ο ίδιος ο συνθέτης το ερμήνευσε σε δεύτερη εκτέλεση, η οποία επισκίασε την πρώτη και παραμένει μέχρι σήμερα αξεπέραστη, παρά τις δεκάδες επανεκτελέσεις που έχουν γίνει κατά καιρούς.



Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Η "Ομόνοια" βραβεύει τους αριστούχους

Σε μια όμορφη και συγκινητική τελετή σήμερα το μεσημέρι ο ομογενειακός σύλλογος "Ομόνοια" των Καστοριανών της Νέας Υόρκης, συνεπής στο ετήσιο ραντεβού του, βράβευσε τους αποφοίτους όλων των λυκείων του νομού μας που πρώτευσαν στο βαθμό του απολυτηρίου τους και ήδη είναι φοιτητές για τη νέα σχολική χρονιά που ξεκινά σε λίγες ημέρες.
Την εκδήλωση οργάνωσε, συντόνισε και παρουσίασε η Διευθύντρια ΔΔΕ Καστοριάς, κ. Στέλλα Τέγου, η οποία τόνισε την αξία της μεγάλης προσπάθειας όλων των παιδιών, των οικογενειών τους, αλλά και των δασκάλων τους.
Παρών επίσης ήταν και ο αντιπεριφερειάρχης κ. Αδαμόπουλος που πρόσφερε από ένα μικρό αναμνηστικό δώρο στα παιδιά.
Και φυσικά παρόντες ήταν οι γονείς και φίλοι των άξιων αυτών παιδιών, όπως και οι διευθυντές των σχολείων τους και αρκετοί εκπαιδευτικοί.
Ο δικός μας πρώτος των πρώτων, ο Ανδρέας Νταούτης, ήταν εκεί και παρέλαβε περιχαρής το βραβείο του σκορπίζοντας χαρά στους δικούς του ανθρώπους, αλλά και σε μας που εκπροσωπούσαμε το σχολείο.
Ευχόμαστε κάθε πρόοδο στον Ανδρέα, αλλά και σε όλα αυτά τα άξια παιδιά, γιατί το αληθινό αριστείο τους είναι το αριστείο του ήθους που τα διακρίνει. Ελπίζουμε οι συνεχιστές τους στο σχολείο μας να σταθούν αντάξιοί τους, για να μπορούμε να βλέπουμε αισιόδοξα το μέλλον της εκπαίδευσης, αλλά και του τόπου μας...




Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Αποχαιρετιστήριο γεύμα στον Απόσκεπο

Και κέφι και καλή διάθεση μαζευτήκαμε όλοι οι καθηγητές του 2ου Γενικού Λυκείου Καστοριάς στην πλατεία του Απόσκεπου, Πέμπτη μεσημέρι, κάτω από τη βαθιά σκιά των πλατάνων, για να αποχαιρετήσουμε το σχολικό έτος που μόλις τελείωσε. Απολαύσαμε τις νοστιμιές της τοπικής ταβέρνας και ήπιαμε δροσιστικά ποτά ανταλλάσσοντας θερμές ευχές για το καλοκαίρι. Όμορφη ατμόσφαιρα, οικογενειακό κλίμα, μικρές στιγμές χαλάρωσης, όλα αυτά που αναδεικνύουν τις εξαιρετικές σχέσεις συναδελφικότητας ανάμεσα σε όλους τους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας.

Κ Α Λ Ο    Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι ....